تأسیس مؤسسه مطالعات و تحقیقات پیشرفته کاربردی دانشگاه تهران، برای ما تنها ایجاد یک نهاد پژوهشی نیست؛ آغاز ساختن زیست‌بومی ماندگار برای پیوند دانشگاه، صنعت، جامعه و انسان‌های مسئله‌مند است. ما باور داریم پژوهش زمانی ارزشمند است که از کنجکاوی علمی آغاز شود، درد واقعی جامعه را بفهمد و به دانشی منجر گردد که بتواند زندگی، اقتصاد و آینده را بهتر کند.
شعار ما روشن است: «تحت قدرت خدا، در خدمت جامعه، سخت کار می‌کنیم تا قدرتمند شویم و آینده‌ای زیبا برای خود، جامعه و جهانیان بسازیم.»
این شعار، روح حاکم بر مؤسسه و معیار حرکت ماست. در نگاه ما، عضو هیأت علمی واقعی تنها صاحب عنوان یا تولیدکننده مقاله نیست؛ او کسی است که درد جامعه را می‌فهمد، برای درمان آن می‌کوشد و پروژه‌ای بنیادین خلق می‌کند که خود بنیان‌گذار آن است. کرسی هیأت علمی در این مؤسسه، امانتی علمی و میراثی ماندگار است. پیرامون هر کرسی، بستری برای جذب و فعالیت دانشجویان و پژوهشگران جوان شکل می‌گیرد تا در کنار استاد، مسئله بیاموزند، مسئله حل کنند، مقاله بنویسند، سامانه بسازند و برای آینده آماده شوند. مؤسسه محل شکوفایی و پرواز است. دانشجویان و محققان جوان در دوره‌ای حداکثر پنج‌ساله می‌آموزند، تجربه می‌کنند، رشد می‌کنند و سپس به سوی موفقیت‌های بزرگ‌تر پرواز می‌کنند. آنان پس از خروج از مؤسسه، بخشی از شبکه گسترده علمی، فناورانه و انسانی ما خواهند بود. ما آگاهانه مؤسسه را از نظر نیروی انسانی کوچک نگه می‌داریم تا انعطاف‌پذیر بماند، حس اجتماع حفظ شود و رابطه استاد، پژوهشگر و دانشجو عمیق و زنده باشد. اما تاثیر مؤسسه، از طریق پرواز دانش‌آموختگان، پژوهشگران و اعضای آن، باید گسترده و به گستره جهانی باشد. روش آموزشی ما، یادگیری پروژه‌ـ‌مسئله‌محور است. دانشجو در اینجا تنها آموزش نمی‌بیند؛ با مسئله واقعی روبه‌رو می‌شود، در کنار افراد خبره می‌آموزد، راه‌حل می‌سازد، خطا می‌کند، اصلاح می‌کند و در تولید دانش جدید مشارکت می‌نماید. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد افراد مختلف و روش های شناخت قبلاً از دانشگاه های سراسر دنیا کنار گذاشته شده اند تا دانش و رفاه بشری فقیر شوند. ما فعالانه به دنبال و حمایت از گنجاندن دیدگاه ها و افراد مختلف در آموزش و تولید دانش جدید هستیم.
رئیس هیأت امناء
